Նկարիչը · 1 նոյեմբերի, 2026 թ.
Մինաս Ավետիսյան. նկարիչը, ով գույնը վերադարձրեց
Ծնվել է 1928-ի հուլիսի 20-ին Ջաջուռում։ Նրա կտավներում հողը, արևը և մարդիկ խոսում են նույն լեզվով։

Մինաս Ավետիսյանը նկարել սկսել է ուշ։ Տասնութ տարեկանում նա առաջին անգամ հանդիպեց Մարտիրոս Սարյանին և ողջ կյանքում մնաց նրա ընկերը։ Սովորել է Երևանում, ապա Լենինգրադում՝ Ռեպինի անվան ինստիտուտում, որտեղ ծանոթացավ իտալական Վերածննդին։ Նրա վրա նույնքան մեծ ազդեցություն ունեցավ հայկական մանրանկարչությունը։
Ճանաչումը եկավ 1962-ին՝ Երևանում «Հինգի ցուցահանդեսից» հետո։ Հասուն շրջանը տևեց տասնհինգ տարի՝ մոտ հինգ հարյուր մեծ ու փոքր կտավ, նույնքան գծանկար, քսան որմնանկար և թատրոնի ու բալետի տասից ավելի աշխատանք։ 1972-ին արվեստանոցի հրդեհը ոչնչացրեց նրա կտավների մեծ մասը։ Մինասը շարունակեց աշխատել ավելի համառորեն։
Նրան ճանաչում են գույնով՝ օխրա, ալ կարմիր և կապույտ, պայծառը մուգի կողքին։ Նա նկարում էր ոչ թե առարկաներ, այլ լույս։ Նկարչի սիրելի խոսքը դարձավ մեր բրենդի նշանաբանը. «Ջրի յուրաքանչյուր կաթիլ ավելի ուժեղ է, քան ցանկացած քար»։ Սա համբերության մասին է, առանց որի չկա ո՛չ գեղանկարչություն, ո՛չ գինի։
Մինաս Ավետիսյանը մահացավ 1975-ի փետրվարին։ Նրա ժամանակը կարճ էր, բայց նրա տեսողական ժառանգությունը մինչ օրս պահում է ժամանակի զարկերակը։


